Vorig jaar werd hij als nieuwe nummer negen binnen gehaald bij Ajax. De gladde jongen uit Servië kwam transfervrij over van Hertha BSC en tekende een contract voor één seizoen. Al bij zijn presentatie kon je zien dat hij geen echte speler voor Ajax was. Met zijn lange haren en grote pukkel zou hij toch niet passen in de mooi boy cultuur van Ajax? De critici stonden klaar met een ellenlange kritieken en het avontuur van Marko Pantelic leek al vanaf minuut één gedoemd te zijn om te mislukken.

In het gehele jaar dat Pantelic bij Ajax speelde was er vrijwel niemand die positief was over de spits. In elk voetbalprogramma bleef men er maar op hameren dat hij geen Ajax spits was en totaal in niet bij de club paste. 34 wedstrijden later had Pantelic meer dan vijftien doelpunten gemaakt en was hij betrokken bij vrijwel het dubbele. Pantelic liet een jaar lang zijn voeten spreken in Amsterdam en ook al leek het vaak nergens op, het lukte hem telkens weer anderen beter te laten spelen. 

Zijn contract liep af en het bestuur van Ajax wenste niet in te stemmen met de eisen van de spits. Hij wilde twee jaar, Ajax bood één jaar. Uiteindelijk dook hij op in Griekenland en tekende hij samen met zijn oud-collega Dennis Rommedahl een tweejarig contract bij het Griekse Olympiakos.

Martin Jol was de eerste die zijn onvrede uitte over het vertrek van de spits. De kritiek die de Scheveninger leverde op het bestuur van Ajax werd echter weggelachen door het gros van de Ajax fans. Slechter dan Pantelic kon het toch niet? Die man was Ajax onwaardig en ondanks zijn vijftien treffers was Marko Pantelic een speler die nooit bij Ajax had mogen spelen. Er klonk daarom ook een luid gejuich toen niemand minder dan Mounir El Hamdaoui zijn handtekening zette onder een vierjarig contract bij Ajax. De oud-topscoorder en beste speler van de Eredivisie in 2009 werd met grote verwachtingen binnen gehaald. Suarez – El Hamdaoui zou het nieuwe koningskoppel worden op de Nederlandse velden. Men was de gouden driehoek Suarez – Pantelic – de Jong in één klap vergeten en de vijftig doelpunten die het trio samen maakte werd voor het gemak even aan de kant geschoven.

Marko Pantelic werd zo maar even vergeten, maar de roep om de robuuste stuntelaar uit de Balkan wordt met de week groter. Mounir El Hamdaoui is absoluut een geweldige spits, maar gewoonweg niet de speler die Ajax in dit systeem nodig heeft. De nieuwe nummer negen van Ajax trekt bij balbezit vooral weg uit de spits om de bal op te halen en vervolgens via een dribbel of een één tweetje verder te kunnen, een recept dat bij AZ twee jaar geleden goud waard was. Het opbouwende spel van Ajax heeft echter wat anders nodig. Dikwijls zie je het verdedigende duo opstomen met de vraag waar ze die bal nu heen moeten spelen. De lange bal wordt dan ook veelvuldig gehanteerd, stomweg omdat er centraal niemand te bereiken is. Dit is dan ook het grote verschil met de succesformule die Ajax vorig jaar meer dan honderd doelpunten in de competitie opleverde. Pantelic bleef centraal, de Jong of Suarez trok breed weg en maakte ruimte voor anderen en voor zichzelf. De spits ontving de bal of werd de bal naar één van de diepgaande spelers gespeeld. Hoeveel doelpunten zijn er niet gevallen doordat Marko Pantelic het gat trok voor één van zijn medespelers?

De conclusie die na zeven wedstrijden Eredivisie en vier wedstrijden Champions League getrokken kan worden is dat Ajax met Suarez en El Hamdaoui samen nooit het niveau van vorig jaar zal halen. Natuurlijk zijn alle twee geweldig, maar vullen ze elkaar op geen enkel punt aan. Het zijn twee dezelfde types en dat heb je als elftal niet nodig. Hetzelfde geldt voor Siem de Jong die profiteerde van de statische Pantelic. De middenvelder kon diep gaan en achter de Serviër opduiken. Nu loopt de Jong vooral op een eiland en verstopt hij zich voor het grootste gedeelte van de wedstrijd. De spaarzame ballen die hij vervolgens krijgt zijn niet voor hem besteed. Siem komt namelijk handelingssnelheid te kort om op die positie zelf een kans te creëren.

Als je dan twee weken geleden om half één op de bank gaat zitten en naar een absolute wanvertoning zit te kijken begin je terug te denken aan vorig seizoen. De twee kemphanen die het continu met elkaar aan de stok hebben omdat ze geen oog voor elkaar hebben, maar zelf die goal willen maken en de held van de dag willen zijn. Siem de Jong die ondanks zijn geweldige goal de gehele wedstrijd in een niemandsland acteert. Op dat soort momenten verlang ik weer naar die vieze bruine manen in de spits. Die vieze trendy zonnebril en die smerige haarband. Op momenten zoals die mis ik Marko Pantelic!