Trainer worden of zijn van Real Madrid, dat klinkt velen als muziek in de oren. Trainer worden bij de grootste en meest succesvolle club ter wereld. Dat is toch een droom? Tot vorige week dacht ik er ook zo over. Werken met spelers als Cristiano Ronaldo en Káká. Wat moet dat geweldig zijn zeg. Echter is het wel zo geweldig als we denken?

Na wederom een teleurstellend seizoen voor Real Madrid waarin Ramon Calderon ontheven werd uit zijn functie en trainer Bernd Schuster en technisch directeur Predrag Mijatovic op straat gezet werden was het tijd voor een ware revolutie bij Madrid. Oud voorzitter en miljardair Florentino Perez kwam na enkele jaren van afwezigheid aan de macht en hij beloofde wederom grootse dingen. Zoals het hoort zouden de beste spelers ter wereld naar het Bernabeu gehaald worden. Alles daaronder zou niet goed genoeg zijn voor de Koninklijke, ‘Hala Madrid’.

Zoals we inmiddels weten gaf Madrid deze zomer 300 miljoen euro uit aan transfers en een half elftal met wereldtoppers werd aan de loonlijst toegevoegd. Degene die dit zooitje supersterren in het gareel moest gaan houden was geen echte grote naam als Wenger of Mourinho. Nee, het was de stille Chileen van Villarreal, Manuel Pellegrini. De succescoach van de ‘Yellow Submarine’ maakt al jaren een goede indruk en mag het nu eindelijk op het hoogste niveau proberen. Vooralsnog lijkt dit nog steeds allemaal rozengeur en maneschijn.

Nu, vlak voor het sluiten van de transfermarkt wordt ons duidelijk gemaakt hoe het er bij Madrid aan toe gaat. De voorzitter bepaald wie er komen, wie er spelen, hoe er gespeeld gaat worden en nog belangrijker; wie er weg mogen.

Pellegrini krijgt een elftal in zijn handen geduwd waar hij mee moet presteren. Een seizoen zonder prijzen is een verloren seizoen en dat accepteren ze niet bij Madrid. Het nieuwe sterrenensemble van Madrid moet prijzen pakken van Perez en met minder neemt de kleine Spanjaard geen genoegen. Gelukkig voor de kleine man houdt hij zelf een vinger in de pap. Hij opteerde nog niet zo lang geleden voor een systeem zonder buitenspelers en prompt de volgende dag werd Cristiano Ronaldo, toch een rechtsbuiten van weleer, in de spits naast de andere zomerse aankoop Karim Benzema gezet. Alsof Perez diezelfde ochtend op bezoek was gegaan bij Pellegrini en hem eigenhandig een servetje had overhandigd met de opstelling. Het bevel werd klakkeloos en zonder blikken of blozen aangenomen door Pellegrini.

Dat het woord van Manuel Pellegrini geen stuiver waard is, weten Arjen Robben en Wesley Sneijder als geen ander. Beide kwamen voor in de plannen van Pellegrini en zouden kunnen rekenen op veel speeltijd. Echter speeltijd voor onze Nederlandse jongens zou betekenen dat één van de aankopen van Perez niet zou spelen en dat is natuurlijk onacceptabel. Alsof een grote sterke man een lolly pikt van een klein meisje werden de plannen van Pellegrini in de prullenbak geflikkerd en moesten beide spelers vertrekken. Natuurlijk zag Perez in de twee Nederlanders een mooie kans om de lening van 300 miljoen af te betalen.

Drie van de zes zijn inmiddels vertrokken en de vierde lijkt niet lang op zich wachten. Ook die Nederlander genoot enige tijd geleden nog het vertrouwen van de coach. Diezelfde coach wilde die Nederlander niets voor niets twee jaar eerder al bij Ajax en later HSV wegplukken. Het leek allemaal te mooi voor woorden. Gek genoeg traint die Nederlander nu apart van de groep en moet hij lijdzaam toekijken hoe de nieuwe 'mooi boys' van Madrid rond paraderen over het veld.

Het is mij met de paplepel ingegoten dat een trainer bepaalt wat er gebeurd op het veld en dat een voorzitter niets meer dan een persoon is die zijn handtekening mag zetten onder het aankoop formulier van de speler die de trainer wil hebben. Het is ook niet meer normaal dat een trainer bepaalt hoe er gespeeld moet worden. Hij werkt immers iedere dag met de spelers en kan als geen andere beoordelen welke van zijn spelers in vorm zijn en welke niet. Bij Madrid lijkt vorm geen criterium te zijn voor een basisplek. Er moeten shirts verkocht worden en het liefst zo veel mogelijk. De trainer heeft daar maar mee in te stemmen. Doet hij dat niet, mag hij direct zijn spullen pakken.

Ik bewonderde Madrid altijd om zijn status en geschiedenis, maar door de berichtgeving rondom de transfers van de nieuwe Galactico’s en het wegsturen van spelers walg ik nu van deze club. Wat ik ooit als droom beschouwde is nu niets meer dan een nachtmerrie en zoiets gun ik niemand. Ik heb medelijden met Manuel Pellegrini, een trainer die geen besluit mag maken.