Door Lazy

Wat een genot is het toch om naar te kijken. Het Blaugraña van Barcelona is wederom een wervelende machine, die zonder problemen als een soort stoomwals door Europa heen walst. De ene na de andere ploeg wordt van het kastje naar de muur gespeeld en na negentig minuten staan ze verdwaasd om zich heen te kijken. Het team komt dicht bij het dreamteam uit het begin van de jaren negentig onder Cruijff en in dit team valt er één speler extra op. Niet de souplesse van Lionel Messi of het overzicht van Xavi. Wij Nederlanders zijn vaak negatief ingesteld en letten dan vaak op degene die de meeste fouten maakt.

In dit geval is dat Thierry Henry. De wereldster van weleer speelt bij Barcelona met een kilo zand in beide schoenen. Ongeïnteresseerd en zonder enige vorm van zelfvertrouwen loopt hij op het veld met zijn ziel onder zijn arm. Het is eigenlijk beangstigend om te zien, hoe Henry de ene na de andere mooie aanval weet te verprutsen, door of een bal niet goed te kaatsen of voor eigen succes te gaan. Het is de typering van een wereldster, die na zijn periode bij Arsenal wat gas terug moet nemen. Hij staat in de schaduw van Messi en de zijnen en dat trekt hij niet. Hij is immers gewend de grote meneer te zijn. Bij Arsenal speelden tien anderen in dienst van Henry. Elke bal, elke looplijn, alles was gericht op het optimaal laten renderen van Henry. Dan moet het wel verdomd lastig zijn in een elftal te komen, waarin juist jij degene bent die in dienst moet spelen van het elftal. Nu is Henry gewoon één van de elf en typeert hij zichzelf vooral door het excuserende handje of de veelbesproken Roy Makaay duim.

Gelukkig is er voor Henry licht aan het einde van de tunnel. Eens per wedstrijd laat hij zijn wereldklasse zien. Dan sprint hij zijn tegenstander op magistrale wijze voorbij, geeft hij een perfecte voorzet en kan een medespeler de bal er zomaar in lopen. Dan is het toch weer even kwijlen. Dan is eindelijk de arrogantie weer terecht. De arrogantie die hem zo typeerde in zijn Arsenal tijd. Heerlijk was dat om te zien!

Om terug te komen op het elftal van Barcelona, de geoliede machine, die niet te stoppen lijkt. Hoe goed moet dat elftal wel niet zijn, als één van de beste en meest gevreesde spitsen ter wereld bestempeld kan worden als de zwakste schakel? Hoe goed zouden ze wel niet zijn als Henry wel zijn best zou doen? Het zijn vragen waar alleen Henry zelf antwoord op kan geven. Ik, als Henry en Barcelona fan, blijf altijd hopen op dat ene moment. Dat ene moment dat hij toch die klasse tentoonstelt aan de wereld. Tot die tijd blijf ik me groen en geel ergeren aan dat irritante excuus handje.