Dat we met zijn allen vaak klagen op scheidsrechters en de regelgeving is tot daar aan toe gelaten, maar nu we ook op de UEFA moeten gaan schelden is het hek van de dam in voetballend Europa. Half Europa pleit voor de zogenaamde video scheids, maar de UEFA wil daar (net zoals ik overigens) geen gehoor aan geven. Zij vinden dat hierdoor de sport haar ziel verliest en hier ben ik het absoluut mee eens. De sport moet tussen al het geld geweld door menselijk blijven en mensen maken nou eenmaal fouten. Zo zal een voetballer nooit een perfecte wedstrijd spelen en zo zal een scheidsrechter nooit een perfecte wedstrijd fluiten. De sport is eigenlijk een spelletje van liegen en bedriegen, want kun je het niet op kwaliteit winnen, dan kan je het nog altijd op intelligentie winnen. Het net laten vallen bij een duwtje kan zomaar een vrije trap opleveren die prompt binnen geschoten wordt. We kennen het allemaal wel en hebben het allemaal wel eens gezien. Of wat te denken van een aangenaaide rode kaart, waardoor wel de volgende ronde van het WK gehaald wordt. We kennen het allemaal.

En het gekke is dat als het in ons voordeel gebeurd is het kikke, gaaf en geweldig hoe hij iedereen in de luren legde, maar zodra het tegen ons is, is het een schande! Dan moet diegene aan de schandpaal genageld worden en mag het halve land stenen op hem werpen. En dat is nou precies waarom voetbal moet blijven zoals het is. Gelukkig heb ik in de UEFA de beste steun die een mens kan wensen. Zij bepalen immers de spelregels met als overkoepelend orgaan de FIFA.

Toch kwam de UEFA de afgelopen week in een kwaad daglicht bij mij te staan. Herinneren we ons de wedstrijd Arsenal – Celtic nog? De wedstrijd eindigde in een reguliere overwinning van Arsenal, maar één van de goals was onrechtmatig verkregen.

Via een perfect uitgevoerde valpartij was het Eduardo gelukt om de scheidsrechter te foppen en doelman Artur Boruc woedend achter te laten. Scheldend en tierend rende hij op de scheidsrechter af en speelde de vermoorde onschuld, terecht bleek later toen uit de televisie beelden bleek dat het om een heuse schwalbe zou gaan. De fans van Arsenal juichten, die van Celtic huilden. Thats football zou je zeggen.

In de dagen erna werd er een hoop geschreven over de actie van Eduardo. De één benoemde hem als geniaal terwijl de andere hem juist aan die eerder genoemde schandpaal wilde nagelen. Ikzelf heb inmiddels de schwalbe tot een soort kunst verheven en vind ik een perfect uitgevoerde schwalbe bijna net zo vermakelijk als een prachtige panna. Het hoort er nou eenmaal bij.

Toch was er ook een bericht dat mij toch eigenlijk wel liet schrikken. De UEFA startte namelijk een onderzoek naar de valpartij van Eduardo. Bij coach Wenger schoot dit direct al in het verkeerde keelgat en hij benoemde de schwalbe eveneens als kunst. Belachelijk als die bestraft zou worden nadat hij beoordeeld was door de scheids en zelfs was goedgekeurd omdat er een strafschop voor werd gegeven. Dat kan immers niet meer bestraft worden heb ik geleerd na de zoveelste fout van Kuipers of Braamhaar.

Toch ging de UEFA in tegen al haar eigen principes door de actie wel opnieuw te bekijken, te onderzoeken, te benoemen en te bestraffen. Twee duels schorsing zou dit op moeten leveren voor meneer Eduardo. Laat hem maar lekker op hete kolen zitten die twee wedstrijden en voelen dat hij dat nooit meer mag doen. Nou moet sowieso duidelijk gemaakt worden dat voor het maken van een schwalbe een gele kaart als straf gegeven moet worden zijn twee wedstrijden natuurlijk volslagen belachelijk.

Hiermee maakt de UEFA niet alleen de scheidsrechter belachelijk die het voorval beoordeelde, maar vooral zichzelf belachelijk. De door haar zelf ingevoerde regels worden nu tot twee maal toe aan de eigen laars gelapt.

Moet dit een waarschuwing zijn voor de rest van Europa? In dat geval is het zuur voor Eduardo dat hij de proefpersoon is. Maar bij een waarschuwing kan dit nog niet blijven?

De UEFA moet nu consequent zijn in haar acties en toestaan dat 99% van de clubs, die na een wedstrijd aankomen met een videoband waarop te zien is dat die ene middenvelder zich wel heel erg opzichtig liet vallen op de middenlijn en zijn tegenstander hierdoor onrechtmatig een vrije trap aan naaide en die dus ook minimaal voor één wedstrijd schorsen. Want wie A zegt moet ook B durven en kunnen zeggen.

De UEFA realiseert zich waarschijnlijk te laat dat met het benoemen, beoordelen en bestraffen van dit incident een oorlog heeft ontketend in voetballand. Je kunt de klok er namelijk gelijk op zetten dat Wenger bij de eerst volgende actie de UEFA belt met een videoboodschap (Inmiddels ook gebeurd met de schwalbe van Rooney in de wedstrijd Man U – Arsenal). Vervolgens zal Ferguson hetzelfde doen enzovoort enzovoort. Net zolang tot de helft van Europa geschorst thuis zit en wij als supporters zitten te kijken naar een stel B voetballers die spelen omdat de rest geschorst is vanwege een vermeende schwalbe.

Voor mij is het duidelijk geworden, dat de UEFA onder druk van de media te snel en te paniekerig heeft gehandeld en er voor heeft gezorgd dat voor het eerst in de geschiedenis van het voetbal de zo sluitende regelgeving twijfelachtig blijkt.

Het hek is van de dam, de toon is gezet en ik kijk angstvallig toe naar de ontwikkelingen rondom deze situatie.