Dat je op vakantie gaat wil nog niet zeggen dat je passie zo maar even verdwijnt. Twee weken lang met mijn gezicht in het zand onder een strak blauwe hemel. Iets waar ik al weken lang naar toe leefde. Eindelijk even die slomp van de dagelijkse standaarden vermijden. Geen boterham met nutella in de ochtend of een bakje cruesli. Nee, lekker een bord paëlla op de boulevard of na een lange avond stappen beginnen met een pizza van de plaatselijke nep Italiaan. Het vakantie gevoel is sterk aanwezig kan ik jullie vertellen.

Gelukkig ben ik hier in het huis van mijn ouders van alle gemakken voorzien. Zo heb ik gewoon internet, Nederlandse televisie en vooral belangrijk hagelslag in de kast staan. Zo nemen we Nederland toch een beetje mee naar Spanje. Toch moet ik eerlijk zijn en duidelijk maken dat ik een graf hekel heb aan het ‘camping’ gevoel wat men hier soms creëert. We zitten hier in een park waar bijvoorbeeld mijn oom en tante ook een huis hebben. Iedere ochtend als ik samen met mijn vriendinnetje brood ga halen staan ze ons al op te wachten en zwaaien ze ons vrolijk na. Prachtig, maar aan de andere kant zou je ze het liefst over ze heen rijden. Je bent Nederland tenslotte ontvlucht om die mensen niet tegen te komen. God soms lijkt het hier net Nederland alleen dan 30 graden warmer.

Dan heb ik het nog niet eens over die andere Nederlanders die we hier geregeld tegenkomen. Op het strand bijvoorbeeld kan je ze er zo uit pikken. Samen met hun vrouw en gemiddeld 2.7 kind per gezin kan je ze uit duizenden herkennen. De vader staat de parasol in het zand te hakken terwijl moederlief de kindjes voorziet van een laag zonnebrandcrème. Vader gaat zitten en opent de Telegraaf omdat dit de enige krant is die ze hier in dit gehucht verkopen. Moeders gaat lekker liggen bakken en zo rond twaalven gaat de koelbox open en komen er de meest heerlijke broodjes uit. Hier zou menig lunchroom niet eens aan kunnen tippen. Ondertussen begraaf ik mezelf al in het zand van schaamte als ik mijn Spaanse buurman vol afgrijzen zie kijken naar dat typisch Hollandse tafereel.

Aan het einde van de dag keren we allemaal tegelijk naar huis en hoe ik het ook probeer, je loopt altijd samen met Nederlanders naar huis. Sommige ken je al en knik je vriendelijk gedag. Soms kom je ook onbekende tegen en als ik dan in het Nederlands tegen mijn vriendin zeg dat het zo godvergeten heet is hoor je achter je al het geroezemoes. “Dat zijn ook Nederlanders Martin”. Dan zou ik het liefste mijn beach ball setje tussen de ogen van dat mens strepen.

Buiten dat is het een heerlijk gevoel. Even op vakantie. Even weg van dat gezeik op het thuisfront. Even weg van de verplichtingen en het moeten. Heerlijk om even te genieten. Ik probeer dan ook om mezelf zo min mogelijk bezig te houden met mijn grootste passie te onderdrukken. Ik houd er van om internet af te struinen voor voetbal nieuws. Ik ben een heuse voetbalgek en mijn vriendin wordt er soms gek van. Zo gek dat ik beloofde om me vrijwel niet bezig te houden met voetballen en dus de laptop voorzien van internet links te laten liggen.

Dat lukt ook, althans voor een week. Na een week begint het alweer te kriebelen en probeer ik op subtiele wijze mijn vriendin duidelijk te maken dat je een diabeet ook zijn insuline niet onthoud. Dat is tenslotte zelfmoord. Ik moet dat portie voetbal hebben, anders word ik gek. Ik heb dan ook heel wat massages en kook ideeën moeten beloven alvorens ik afgelopen zondag op de bank naar PSV – Ajax mocht kijken. Dat had ik beter niet kunnen doen want mijn club verloor en ik was direct nors. “Zie je wel” krijg ik dan direct naar mijn hoofd geslingerd.

Nu ben ik bezig aan de laatste paar dagen van mijn vakantie en de zon komt me eerlijk gezegd mijn strot uit. De dagelijkse rompslomp die je in Nederland gewend bent is vervangen door de dagelijkse routine van ontbijten, in de zon liggen, lunchen, in de zon liggen, eten en naar bed en het dagelijkse ritme is al snel weer gevonden. Ik ben klaar om terug te keren naar ons eigen kikkerlandje en me weer te omgeven met voetbal, voetbal en nog eens voetbal. Ik kan begrijpen dat mensen om mij heen mij soms voor gek verklaren, maar het is en blijft mijn passie.

Die passie zal ik aankomende zondag nog één keer aan het werk willen zien voordat ik terugkeer. De vraag is alleen of dit geaccepteerd zal worden door mijn reisgenote. Wellicht zal een dubbele rug massage en een nieuw luchtbed voor in het zwembad wonderen doen. Het wordt een zware taak, maar voor mijn passie heb ik veel over.

Vakantie is leuk, maar moet niet te lang duren.

- Len