Door Jacco

Het moet een raar gevoel zijn geweest voor Sergio Romero. Na het doorlopen van de jeugdopleiding en een paar wedstrijden in het eerste elftal bij een klein clubje uit Argentinië staat opeens de grote Louis van Gaal voor je neus. Jawel, de 'grote'. Je kan altijd kritiek hebben op de arrogantie van Louis, of hoe hij zich gedraagt, of om die bemoeizuchtige Truus van hem, maar als trainer is hij een grote. En 'de Grote' zag wat niemand anders zag: het ongelooflijke keeperstalent van Sergio Romero. En zo maakte de Argentijn de overstap naar Nederland.

Van het arme en warme Argentinië naar het kille, koude, maar welvarende landje in Europa. Romero zal wel de meest voorkomende clichés naar zijn hoofd geworden gekregen. In Nederland staan overal molens en er bloeien overal tulpen. We lopen in wollen pakken met klompen aan onze voeten. Dat soort dingen. Maar Romero luisterde niet en kwam naar ons land toe, om te spelen voor AZ in de Eredivisie. En eerlijk is eerlijk, dat is normaliter een goede keus voor een buitenlander. We hebben altijd wel over de Mickey Mouse-competitie, maar 'we' brengen ontzettend goede voetballers voort, die het ook in het buitenland erg goed (kunnen) doen. Zo zijn Ibrahimovic, Chivu en Salomon Kalou echt niet de minste spelers geworden.

Het begon allemaal wel leuk en aardig voor de Argentijn. Waterman was nog eerste keeper in Alkmaar (wie?), maar wegens slechte prestaties kreeg Romero vanaf februari 2008 tot het einde van het seizoen een kans. En het bleek dat hij inderdaad best wel aardig kon keepen. Maar toen kwam hét seizoen voor Romero, voor AZ en voor Van Gaal. Met Romero onder de lat maakte geen enkele club in de Eredivisie een kans tegen de Alkmaarders. Aanval na aanval werd gestuit door de jonge doelman. Elk schot werd schijnbaar moeiteloos uit het doel geslagen en het ene na het andere record keepte Romero aan diggelen. Zo hield hij 950 minuten achter elkaar zijn doel schoon. Dat was nog nooit eerder gepresteerd door zo'n jonge keeper.En het kampioenschap was binnen.

Wat was het ook alweer? Hoe hoger je komt, des te harder de val? Dat gebeurde in ieder geval bij Sergio. Dit seizoen is hij nog niet de schim van vorig seizoen. Enorme blunders wisselt hij af met nog grotere blunders. Tegen Roda verloor AZ bijna hele kostbare punten door twee enorme fouten van Romero. Fout na fout na fout, het is niet om aan te zien. Het is geen gebrek aan vertrouwen, maar er zit iets niet goed in dat koppie van hem. Maar gelukkig heeft AZ een mooi publiek. Die gaan de keeper steunen. Vooraf vond ik dat mooi om te horen. Toen Koeman Romero ook daadwerkelijk weer in de basis zette tegen Olympiakos, kon ik wel een gat in de lucht springen. Dat is precies wat ik wil zien, en hoewel AZ niet mijn club is, vond ik het gewoon mooi dat Koeman geen "Van Basten" deed. Weten we ook nog wel, Stekelenburg wisselen voor Vermeer. Enfin, Romero in de basis. De wedstrijd is net begonnen als de Grieken voor het eerst het doel onder vuur nemen. Een krachteloos lobje word eenvoudig uit de lucht geplukt door Romero. En dan schrik ik me kapot. Het AZ-publiek begint spontaan te juichen en te klappen. Huh?! Ik dacht dat ik het niet goed hoorde. Maar het gebeurde weer na de volgende aanval van Olympiakos. En daarna weer. En weer. Wat?! Kan je een keeper, die vorig seizoen nog de beste van de Eredivisie was, nog erger vernederen? Het AZ-publiek behandelde hem als een jochie dat braaf zijn bord heeft leeggegeten, in plaats van als een volwassen vent die in potentie de beste keeper van Nederland is. Ik vond het schrijnend om te zien.

Weggeplukt uit Argentinië, getraind door Louis van Gaal, door heel Nederland geprezen voor zijn fantastische spel, kampioen worden van Nederland, je debuut maken voor het Argentijnse nationale elftal, om daarna door een legende en jeugdidool, Diego Maradona, uitgeroepen te worden als eerste doelman van je land tijdens het aankomende WK. Na dit lijstje vind ik het verwonderlijk dat ik toch enorme medelijden heb met Sergio Romero.