Tottenham Hotspur is een club dat de laatste jaren aansluiting probeert te vinden met de top in Engeland, oftewel de zogeheten “Big Four”, dat doelt op Manchester United, Arsenal, Liverpool en Chelsea. Voorzitter Daniel Levy pompte al miljoenen in de club en hoopt ooit die felbegeerde vierde plek te kunnen bemachtigen en eindelijk eens de hegemonie van die “Big Four” te doorbreken.

Dat Tottenham een prachtige club vol traditie is, staat buiten kijf. Echter wat de club niet is, is een topclub en in mijn ogen zal dit ook nooit het geval zijn. Waarom? Heel simpel. Tottenham zal nooit een topclub zijn omdat er één cruciaal onderdeel ontbreekt op White Hart Lane. Dat onderdeel is geduld.

Al sinds de start van de Premier League begin jaren negentig is Tottenham een club met ambities. De club uit Londen verraste al enkele malen met grote transfers als Jürgen Klinnsmann, Teddy Sheringham en David Ginola. Samen met die grote namen kwamen telkens torenhoge verwachtingen. Iedere keer bij het contracteren van een nieuwe grote naam rezen de verwachtingen van het bestuur en de fans de pan uit. Tottenham zou bij de top moeten eindigen en had in sommige seizoenen zelfs voor het kampioenschap moeten spelen, althans volgens het bestuur.

Soms waren de Spurs dichtbij, maar altijd liep het uit op een drama. Wat te denken van het eerste seizoen onder Jol. Lange tijd zag het er naar uit dat Tottenham Arsenal zou aftroeven om de felbegeerde vierde plaats en dus het recht op Champions League voetbal. Echter zorgde een dramatische reeks richting het einde van de competitie ervoor dat ze uiteindelijk achter het net visten. Dit typeert Tottenham de laatste jaren. De club is het altijd net niet.

Dat de club het altijd net niet is, irriteert de voorzitter en hoe gek het ook klinkt; ik geef hem gelijk. De beste man stopt werkelijk zijn complete vermogen in de club en wil graag resultaten zien. Echter, wat deze man niet begrijpt, is dat in sommige gevallen juist rust en continuïteit de beste opties zijn. Te vaak en te veel handelt Daniel Levy via emoties en neemt hij beslissingen, waar hij later spijt van zou hebben. Zo heeft hij tot op de dag van vandaag spijt dat hij Martin Jol ontslagen heeft. De Hagenees in Londense dienst was een publiekslieveling op White Hart Lane en ook de spelers liepen met “Tony Soprano” weg. Zijn opvolger Juande Ramos deed het dan ook niet beter dan Jol.

Voorzitter Daniel Levy van Tottenham

Sinds de komst van Levi in 2001 versleet de club al acht trainers. Dit in tegenstelling tot clubs als Manchester en Arsenal die beide al langer dan tien jaar met dezelfde manager werken. Natuurlijk zijn er genoeg voorbeelden te noemen van clubs die wel met tal van managers successen boeken, maar het is duidelijk dat continuïteit in de voetballerij in een hoop gevallen alleen maar voordelen oplevert. Er is namelijk geen club zo constant als de Engelse topclubs. Ze zullen er dus echt wel verstand van hebben daar in Engeland.

Samen met het continu wisselen van manager gaan de complete metamorfoses die het team heeft ondergaan de afgelopen jaren. Onder Hoddle probeerden de Spurs begin deze eeuw via enkele ervaren krachten de aansluiting te vinden en werden spelers als Teddy Sheringham aangetrokken. Deze ambities werden niet lang daarna overboord gegooid door Jacques Santini en niet veel later Martin Jol, die juist weer voor talent gingen. Samen met het talent wilden zij bouwen aan een topteam, dat binnen vijf jaar de “Big Four” moest uitdagen voor de titel. Helaas voor Jol heeft hij deze ambities nooit na kunnen streven.

Na Jol kwam Juande Ramos en de Spaanse oefenmeester verkocht de helft van de onder Jol aangekochte spelers, kocht zelf voor vele miljoenen een nieuw elftal en presteerde het om clubiconen Robbie Keane en Jermain Defoe van de hand te doen. Iets wat de fans nimmer konden begrijpen en ook nimmer goedkeurden. Anderhalf jaar later werd Juande Ramos na een slechte start de deur gewezen en nam Harry Redknap het roer over in Londen.

Wat volgde was een duidelijk patroon dat Tottenham de laatste jaren zo typeerde. De aankopen die Juande Ramos even daarvoor had gedaan werden door de nieuwe coach niet goed genoeg bevonden en mochten dus weer vertrekken. Spelers als Keane en Defoe werden teruggehaald en dure aankopen als Bentley en Pavlyuchenko werden op de bank gezet. Andere dure aankopen als Darren Bent, Pascal Chimbonda en Didier Zokora werden voor een prikkie van de hand gedaan en zorgden voor een hoop onbegrip. Onbegrip bij de fans, want zij moedigen een club aan die telkens van richting verandert. De club krijgt per trainer een ander gezicht en bij iedere nieuwe trainer zijn de Spurs weer terug bij af.

Omdat Tottenham telkens zo drastisch verandert van trainer en selectie ontbeert het de club aan rust. Geen speler is zijn plek zeker in het team en kan een half seizoen later zo maar op straat gezet worden. Zo heeft toptalent Gareth Bale al aangegeven de club te willen verlaten omdat hij in onzekerheid leeft over zijn toekomst. Logisch, want wie heeft zekerheid na meer dan zestig verschillende contractspelers en acht verschillende trainers sinds 2001.

Om die reden zie ik Tottenham de komende jaren niet uitgroeien tot een topclub. Als we namelijk het patroon van de club volgen, moeten we rekening houden met vertrek van Redknapp binnen nu en twaalf maanden. Vervolgens wordt er een nieuwe verlosser binnen gehaald die zijn eigen visie en eigen spelers meeneemt, de club volledig overhoop haalt en dus weer opnieuw mag en kan beginnen.

Nee, Tottenham zal zonder rust en vertrouwen nooit uit groeien tot de club die het al jaren hoopt te zijn. Zonde, want het is en blijft één van de mooiste ploegen van Engeland.